موسیقی تیتراژ در صنعت رسانهای جهان، یک ضرورت استراتژیک و ابزار برندینگ عاطفی است؛ کارکردی که در دهههای هشتاد و نود تلویزیون ایران با مثلثهای طلایی از آهنگسازان، ترانهسرایان و خوانندگان فاخر به اوج شکوفایی خود رسید. اما امروزه با غلبه نگاه تجاری، تولیدات دیجیتالی شتابزده و ترانههای سطحی، این ویترین فرهنگی دگرگون شده است. در این گزارش، ضمن بررسی چرایی چهار دلیل اصلی افول موسیقی درام در ایران، به مرورِ شناسنامه صوتی آثار ماندگار پرداختهایم.
من عاشق چشمت شدم؛ روزگاری که سریالها «شناسنامه عاطفی» داشتند/کوچِ ملودیهای شریف از جعبه جادویی؛ سقوط آزاد تیتراژهای تلویزیونی به نفع بازار تجاری
