آقای قربان‌زاده! چگونه حرف از فروش پیراهنی میزنی، که در تمام دنیا بخاطر وجودِ قانونِ “کپی رایت” باشگاه ها میتوانند روی درآمدش حساب کنند، اما در ایران، در هر زیرزمینی بدون محدودیت، “کپی برابرِ اصلِ” پیراهن باشگاه و بازیکن را می‌زنند و هیچ کس هم نمی تواند اعتراضی کند!
آب دوغ خیار به خوردِ مردم می‌دهند!
