در سرزمین خشک و نیمه‌خشک ایران، آب فراتر از یک نیاز روزمره، در کانون اسطوره‌ها، دین و تجربه زیسته مردمان جا داشته است؛ چنان‌که «آناهیتا»، ایزدبانوی آب‌های پاک و باروری، در متن اوستا و کتیبه‌های هخامنشی به نمادی از پیوند میان طبیعت، باورهای دینی و استمرار حیات تبدیل شد؛ میراثی که بازخوانی آن در آستانه «آبانگان»، اهمیت پاسداشت سرچشمه‌های زندگی را یادآور می‌شود.
