به عکس‌های یادگاری مدرسه‌های چند دهه پیش نگاه کنید؛ فرزند پزشک محله، کودکِ کارگرِ کارخانه، شاگردِ اولِ درس‌خوان و بچه‌ای که در ریاضی ضعیف اما در ورزش نابغه بود، همه روی یک نیمکت می‌نشستند. آن کلاس‌های شلوغ، یک «ایرانِ کوچک» با تمام تفاوت‌ها و رنگ‌هایش بود. اما امروز چطور؟
بچه‌های حبس‌شده در حباب؛ چگونه مدارسِ «خاص»، انسان‌دوستی را می‌کُشند؟
