افسردگی شبیه احساسی است که گویی در غاری تاریک گرفتار شده‌ایم که با پلکانی از دردهای همیشگی ما به سوی جهنم می‌رود، بدون هیچ راهی که منتهی به بهشت باشد. فرد افسرده مدام در این خیال به سر می‌برد که هیچ رهایی و تسکینی در این مسیر وجود ندارد، این درد هرگز پایان نخواهد یافت و سرنوشت او همین است. تنها راه فرار و پایان دادن به رنج، از نظر او شاید مرگ باشد.
بیماری‌ای که سکوت درباره آن خطرناک است؛ اگر درمان نشود تمایل به مرگ خودخواسته را افزایش می‌دهد
