تربیت انسان از مهم‌ترین رسالت‌های جامعه دینی و اساسی‌ترین کارکردهای ولایت به شمار می‌رود؛ عرصه‌ای خطیر که نمی‌توان در آن به روش‌های معمولی و صرفاً قابل‌قبول بسنده کرد. قرآن کریم از انسان‌ها تنها انجام کار نیک را مطالبه نمی‌کند، بلکه بر «أَحْسَنُ عَمَلاً» تأکید دارد؛ یعنی انتخاب بهترین و شایسته‌ترین عمل. از همین منظر، بازنگری در الگوها و روش‌های تربیتی و حرکت به سمت الگوی برتر، ضرورتی انکارناپذیر است.
