در سینمای ایران، بعضی فیلمسازان نه با تعداد فیلم‌هایشان، که با نوع نگاهشان ماندگار می‌شوند؛ با شیوه‌ای که جهان را می‌بینند و به ثبت لحظه‌هایی می‌پردازند که شاید در هیاهوی تاریخ از یاد بروند. خسرو سینایی از همین دسته بود؛ فیلمسازی که دوربینش بیشتر از آنکه به دنبال حادثه باشد، به دنبال ردپای انسان‌ها، خاطره‌ها و روایت‌های خاموش می‌گشت.
