مستندسازی با استفاده از تصاویر دوربینهای خانگی یا تلفنهای همراه، پدیدهای نوظهور نیست. مرتضی پایهشناس یک دهه پیش در فیلم تحسینشده «فیلم ناتمامی برای دخترم سمیه» از فیلمهای خانگی برای روایت زندگی پرفرازونشیب یکی از اعضای سازمان مجاهدین خلق استفاده کرد. این شیوه، بهعنوان تمهیدی برای نزدیک شدن به شخصیت، نمایش بیواسطه احساسات و زندگی او، بدون کمترین دخالت فیلمساز و در راستای نزدیک شدن به مفهوم واقعی سینمای مستند، در فیلمی با مضمونی سیاسی بسیار مورد توجه قرار گرفت.
