فرانسیس فوکویاما در مقاله واشینگتن‌پست، «واقع‌گراییِ اهداف» امثال مرشایمر را نقدی تقلیل‌گرایانه می‌داند که دولت‌ها را فاقد هویت داخلی فرض می‌کند. او در مقابل، از «واقع‌گراییِ ابزارها» دفاع می‌کند که ضمن پیوند دادن منافع ملی به ارزش‌های لیبرال، قدرت نظامی را پشتوانه ضروری دیپلماسی و مهار تمامیت‌خواهی می‌داند؛ مشروط بر آنکه قدرت‌های بزرگ با خویشتن‌داری از مداخله‌گری‌های پرهزینه پرهیز کنند.
