آیات ۹۴ تا ۱۰۱ سوره بقره، ادعای برخورداری انحصاری از سعادت اخروی، دلبستگی شدید به زندگی دنیا، دشمنی با فرشته وحی و پیمان‌شکنی در برابر کتاب خدا را بررسی می‌کند. علامه طباطبایی در تفسیر المیزان، این آیات را در پیوند با یک پیام اساسی تبیین می‌کند: ادعای ایمان و برخورداری از جایگاه ویژه نزد خداوند، بدون پذیرش حق و پایبندی به آن، تضمینی برای رستگاری نیست.
