بزرگ‌ترین شکست‌های راهبردی، اغلب از جایی آغاز می‌شوند که یک کشور، مهم‌ترین مزیت خود را نه یک «ابزار محدود»، بلکه یک «تضمین دائمی» تصور می‌کند. تاریخ ژئوپلیتیک نشان داده است قدرت‌ها معمولاً زمانی آسیب‌پذیر می‌شوند که ارزش یک دارایی راهبردی را بدیهی بدانند و واکنش دیگر بازیگران به آن را نادیده بگیرند.
هرمزِ ایران، گرفتار سندروم روسیه
