چرا برخی افراد بهجای یافتن آرامش در ایمان، جذب فرقههای انحرافی میشوند؟ پاسخ را باید گاهی در زخمهای پنهان روان جستوجو کرد؛ جایی که احساس حقارت، تنهایی و نیاز به دیدهشدن، انسان را در برابر وعدههای فریبنده آسیبپذیر میکند. فرقهها با سوءاستفاده از این خلأ، ابتدا احساس بیارزشی را تشدید میکنند و سپس با القای حس برگزیدگی و برتری، نوعی عظمت کاذب میسازند. اما این احساس قدرت تا چه اندازه واقعی است؟ روانشناسی و آموزههای قرآن چه تفاوتی میان عزت حقیقی و توهم عظمت ترسیم میکنند؟