ما سه سیاست فرهنگی داریم. ابتدا سیاست فرهنگی ای که مورد تصویب قرار می گیرد. دیگری سیاست فرهنگی ای است که توسط دولت و صدا وسیما در عمل آن را اجرا می کنند. و در آخر سیاست فرهنگی ای که توسط مردم تجربه می شود. برای مثال سریال حضرت یوسف را می سازند، مردم به کاراکتر زلیخا علاقمند هستند و …محور سوم سیاست فرهنگی تجربه شده توسط مردم است. ناسازه بنیادی سیاست فرهنگی در ایران این است که این سه نوع سیاست در ایران هیچگونه سازگاری بایکدیگر ندارند


