«آداجیو» مرثیهای است بر جانهای خسته. طنینی است که تا عمق روح خسته آدمی نفوذ میکند. «آداجیو» نوایی است که تاب و تحمل درد را به جریان میاندازد؛ درحقیقت نوای آن چنان گیراست که با نواخته شدن ابتداییترین نتها، اشکهایمان جاری میشود و سوگواری سازها غم را کمی سبکتر میسازد.
