لزوم تبعیت رهبران ایلات و عشایر از اقتدار دولت و تبدیل عشایر به کشاورزان یکجانشین از قرن نوزدهم بخشی از دیدگاههای اصلاحطلبانه محافل ملیگرایی بود که عشایر را عنصر پیشامدرن و عقبمانده و تهدیدی برای جامعه مدرنی میدانستند که قرار بود با حکومت رضاشاه به آن رسید.
