علوم انسانی زمانی زنده است که بتواند زبان عصر خویش را بفهمد و مسائل آن را صورت‌بندی کند. هرجا این نسبت گسسته شود، «بی‌زمانی» آغاز می‌شود؛ و بی‌زمانی، مقدمه مرگ تدریجی اندیشه است.
علوم انسانی زمانی زنده است که بتواند زبان عصر خویش را بفهمد و مسائل آن را صورت‌بندی کند. هرجا این نسبت گسسته شود، «بی‌زمانی» آغاز می‌شود؛ و بی‌زمانی، مقدمه مرگ تدریجی اندیشه است.