شمشیرهای آخته، سپیدجامههای دوخته و نادوخته، چهرههای برآفروخته، طبلها و سنجهای بیقرار و گداخته و مردمان سراسیمه و هر یک به کنجی خزیده و به کاری پرداخته تا رسیدن لحظه موعود که فریادها به اوج میرسد، کوبش طبل و سنج همنوا میشود، تیغهای موازیِ به آسمان رفته، یکبهیک مسیر خود را به سمت سرهای تپیده مییابند و درون حلقههای گردان، آرام آرام سرخ و آنگاه ذوب میشوند.
