تعزیه به عنوان مهم‌ترین گونه نمایش آیینی ایران، همواره فراتر از یک مراسم مذهبی، بستری برای بازنمایی هویت فرهنگی، حافظه تاریخی و زیبایی‌شناسی نمایشی ایرانی بوده است. تأثیر این سنت نمایشی بر سینمای معاصر ایران، به‌ویژه در آثار بهرام بیضایی، ناصر تقوایی و عباس کیارستمی، نشان می‌دهد که هر یک از این فیلم‌سازان با رویکردی متفاوت، ظرفیت‌های روایی، اجرایی و فلسفی تعزیه را در زبان سینما بازآفرینی کرده‌اند.
