گستره سیاست، بدون ظرافت و عرصه زمخت و خشنی است که اهالی آن اغلب به لطف حضور مکرر و مستمر در چنین پهنهای، رقت و ملاطفت از دست میدهند و معاشران خویش را ملول و خسته میکنند. اما دستهای دیگر که حضورشان مغتنم و مبارک است، سیاست را با فلسفه و عرفان و اخلاق درهم میآمیزند، آن را نردبانی برای سیر «من الخلق الی الحق» میپندارند و با اثاره عقل و برشوراندن قدرت تفکر، وجود خویش را اعتدال میبخشند.
