در جمع‌بندی دو سخنرانی می‌توان گفت که یوسفی و صادقی از دو زاویه به مسئله بحران پرداختند. یوسفی بر فرسایش ظرفیت‌های اجتماعی و نهادی، انباشت فشارها و ضرورت تقویت سرمایه اجتماعی و اصلاح حکمرانی تمرکز کرد. صادقی نیز نشان داد که فهم بحران، بدون بررسی محدودیت‌های تخیل سیاسی و دشواری تصور آینده‌های جایگزین، کامل نخواهد بود.
