گاهی یک گناه، انسان را به پشیمانی و توبه میرساند، اما یک عبادت میتواند زمینه غرور و خودبزرگبینی او را فراهم کند. امام علی (ع) در حکمت ۴۶ نهجالبلاغه، با جملهای تأملبرانگیز به یکی از خطرناکترین آفتهای اخلاقی اشاره میکنند؛ عُجب و خودپسندی که حتی میتواند در میان افراد عابد و اهل تقوا شکل بگیرد و انسان را از حقیقت بندگی دور کند.