در دوره صفویه زمانی که فردی از دنیا میرفت او را با آداب خاصی دفن میکردند. البته آداب دفن مردگان با توجه به جایگاه اجتماعی آنها تا حدودی متفاوت بود؛ اما در مورد اکثر مردم عادی از آداب یکسانی استفاده میشد. دریابل در سفرنامه خود به یکی از این آداب اشاره کرده است.
