بسیاری از شکستهای بزرگ راهبردی، نه از کمبود داده ناشی میشوند و نه از ناتوانی تحلیلی؛ بلکه از ناتوانی یک جمع در گفتوگوی صادقانه سرچشمه میگیرند. سازمان، مسأله را بهنوعی میفهمد، اما نمیتواند فهم خود را بیواسطه و بیملاحظه روی میز بگذارد. در چنین وضعی، تصمیمها ممکن است بهظاهر منظم، منطقی و حتی اجماعی به نظر برسند؛ اما در عمق، بر شالودهای لرزان ایستادهاند.
