آیا می توانیم بدون عشق زمینی از عشق خدایی سخن بگوییم؟ / آدم‌ بدون «عشق»، تهی از حیات / کالایی شدن عشق در عصر سرمایه داری

رسولی‌پور معتقد است، با وجود همه آسیب‌ها، عشق همچنان «تنها راه زیستنِ حقیقی» است. کسی که از عشق گریزان است، در واقع از زندگی می‌گریزد. به باور او، بحران عشق، بحران انسان امروز است؛ انسان‌هایی که از عاشقی استعفا داده‌اند:«جهان مصرف‌گرا و خودشیفته، انسان را در وضعیت بی‌پناهی وجودی رها کرده و عشقی که نیازمند رنج، راز، فاصله و دیگریت است، در چنین جهان ‌مسطحی نمی‌روید. در فرهنگ دیجیتال امروز، عشق از «امر اصیل» به «امر مصرفی» بدل شده است. کالایی‌ شدن فرهنگ، عشق را از عمق به سطح رانده و از تجربه‌ای قدسی به تجربه‌ای نمایشی فروکاسته است، در حالی که عشق تنها امکان واقعی انسان برای زیستن حقیقی است.»