الف: تا همین چند ماه پیش، سینمای ایران در کُمای محض بود. وضعیتی پیش آمده بود که سینماگران فیلمشان را برای اکران نمیدادند و اگر احیانا تهیهکنندهای هم راضی میشد با اکراه فیلمش را اکران کند، هیچ امیدی به برگشت سرمایهاش نداشت چون مردم رغبتی به تماشای فیلم در سالن سینما نداشتند. دراین بلبشو، تنها اکران افتتاحیه و اختتامیه سریالهای پلتفرمهای نمایش خانگی بود که سالنهای سینما را پر میکرد. یعنی سینما، اسبابی شده برای پروبال دادن و تبلیغ و فربه کردن رقبای قدرتمند و تازه رسیدهای که در نبود فیلمهای مخاطبپسند سینمایی عرصه را برای یکه تازی و تغییر ذائقه مخاطب – از سینما به پلتفرمهای نمایش خانگی – خالی دیده بودند و حسابی جولان میدادند.
