چه نیرویی، چه شوری، چه انگیزه ای و چه استعدادی جوانی بیست و یکی دو ساله را برمی انگیخت تا آستین بالا بزند و یکی از خاطره انگیزترین آهنگ های انقلابی را به نام خودش ثبت کند. اگرچه شعری که حمید سبزواری سروده بود به اندازه کافی شور و هیجان داشت و صدای گرم فرج الله سلحشور نیز به کمک آن لحن حماسی آمد و در کنار این دو، جوانان پُرشور آن سال ها را که زحمت نوازندگی بر دوششان بود باید به این مجموعه اضافه کرد اما نام یک نفر در آن میان بیش از همه می درخشید: سید حسام الدین سراج.
