اقبال جهانی به دانشآموختگان دانشگاههایی چون شریف، امیرکبیر، فنی تهران و برخی دیگر وجود دارد. دانشآموختگان ما به آن دیار می روند، اختراعات، مقالات و پژوهشهای نو ارائه میکنند و این نشان میدهد که در حوزه پرداختن «جزییات» علمی قوت داریم. ولی وقتی به عرصهی خلق تفکر، روش شناختی، و ایجاد ارتباط میان موضوعهای کلی میرسیم، عمدتاً مصرف کنندهایم؛ کمتر حرفی برای گفتن داریم. در حالی که می توانستیم در این عرصه نیز حرفهایی رقابتمند برای جهان داشته باشیم.
