آیا ممکن هست که خاورمیانه ی پساآمریکا، بتواند در یک جهانِ پس از جنگ اوکراین، به بالندگی برسد؟ از توافق های ابراهیم که برآمده از همگرایی اسراییل با همسایگان عرب سنی است تا گفتگوهای ایران- سعودی برای بهبود روابط و تا سازش رجب طیب اردوغان با سعودی ها، اماراتی ها و اسراییل، رخدادهای این چند هفته الگوهای تازه ای از همزیستی را پررنگ می کند که با سرعتی گیج کننده در خاورمیانه ای رخ می دهند که به سرعت چندقطبی می شود. چرا اینگونه است؟
