به نظر میرسد سینمای ایران در سالهای اخیر ـ به صورت حرفهای ـ چندان روی خوشی به پژوهش نشان نداده است؛ «به جز چند نمونه محدود» که بیشتر استثنا به حساب میآیند. این کمتوجهی به پژوهش، نتیجهای جز فاصله گرفتن فیلمساز از فضای حقیقتیاب و پناه بردن به تخیل شخصی مولف نداشته است. متاسفانه این ضعف نهتنها در سینمای داستانی و قصهگوی ما مشهود است، بلکه به تدریج در آثار مستند نیز میتوان رد آن را دید؛ جایی که نگاه خالق اثر، بیش از واقعیت، خودنمایی میکند.
