مقاله آهومادا و چانگ با این پیام به پایان میرسد که یک نظم نوین اقتصادی بینالمللی صرفاً یک ترجیح سیاستی نیست، بلکه یک ضرورت برای جلوگیری از تعمیق بحرانهای جهانی و دستیابی به یک تحول سبز، عادلانه و شکوفا است. نویسندگان استدلال میکنند که بدون اصلاحات ساختاری، کشورهای در حال توسعه در چرخههای توسعهنیافتگی و آسیبپذیری زیستمحیطی محبوس خواهند ماند؛ بنابراین، پیشنهادهای آنها نه یک نقشه راه ساده، بلکه یک مداخله فوری و بلندپروازانه برای جنوب جهانی است تا بنیانهای حاکمیت اقتصادی جهانی را برای بقا و سعادت متقابل بازآفرینی کند.
