رئیسجمهورِ جراح، اگر بخواهیم با استعاره سخن بگوییم، دست بر نبض امور دارد؛ از این وزارتخانه به آن سازمان میرود تا «سازگاری با شرایط» را عملیاتی کند. این، مدیریتِ صحنهای است که در آن ترس جایی ندارد؛ همانگونه که رزمنده پشتِ لانچر، از هجوم نمیهراسد، مدیرِ میدانِ اجرا هم اجازه نمیدهد هراس، زنجیره عمل را مختل کند. بدگوییها شنیده میشود، اما تعیینکننده نیست؛ کار، مسیر خود را میرود.
