یکی از موضوعات مهم در نظام حقوقی ایران، مسئله حضانت فرزندان پس از طلاق است. در بسیاری از موارد، زنان در هنگام ازدواج تمایل دارند شرط حضانت فرزندان را در عقدنامه ثبت کنند، اما از نظر حقوقی این شرط حتی در صورت درج در سند ازدواج، قابل اجرا نیست، زیرا حضانت فرزند امری وابسته به مصلحت کودک است و نمیتوان آن را پیش از تولد تعیین کرد. اما یک سوال اساسی وجود دارد: چرا حضانت فرزند بهطور طبیعی حق مادر تلقی میشود و پدران در اولویت دوم قرار میگیرند؟
