احمد طالبینژاد در روزنامه اعتماد نوشت: بر خلاف بعضی از کشورها، هنرمندان جامعه ما در ایران، دستکم بخشی از آنها از بطن جامعهاند و از مردم جدا نیستند؛ چه قبل و چه بعد از انقلاب ۵۷. معمولا هنرمندان در مقاطع مهم و حساس واکنشهایی از خودشان نشان میدهند. هم به حکم وظیفه اخلاقی و هم به حکم وظیفه اجتماعی. به عبارت دیگر، جامعه از آنها توقع دارد ساکت و صامت نباشند؛ چون در جایگاهی قرار دارند که حرفشان شنیده، خوانده میشود و از آنها توقع میرود با مردم همدلی کنند و اگر بتوانند زبان آنها باشند.
