نکته کلیدی این است که، ادراک نابرابری (نه لزوما نابرابری عینی)، موتور اصلی بحران هاست؛ جوامعی با باور جهان عادلانه بالا علی رغم جینی بالا، ثبات را حفظ می کنند، اما ادراک شدید بی عدالتی حتی در جوامع برابرتر، آشوب می آفریند. سیاست گذاران نه تنها باید به کاهش عینی نابرابری بپردازند، بلکه باید بر مدیریت ادراک آن از طریق شفافیت، مبارزه با فساد آشکار، ایجاد روایت های فراگیر از پیشرفت جمعی و تضمین فرصت های عینی برای تحرک اجتماعی تمرکز کنند. در غیر این صورت، جامعه به سمت بی اعتمادی، قطبی شدگی و رکود فرو خواهد رفت.
