تصمیم گیری سازشی، “سازش اصولی” را پدید آورد. “سازش اصولی” دیگر سازش های یله و رها، قائم به افراد، مبتنی بر سلایق گروه های نافذ یا علایق تصمیم گیران به دور مانده از تحولات (دینامیزم) زمینه و زمانه یا مصلحت جویی و منفعت خواهی سیاستمداران مرعوب و مجذوب نیست. سازش اصولی بیش از این که سازش با دشمن باشد، سازش بین منافع ملی و ارزش ها، امکانات و تحولات مقدراست.
