پدرو آلمودوار، کارگردان اسپانیایی مدتهاست که تجسم همان کلمهای است که نسل جوان امروز بیمحابا زیاد به کار میبرند ـ «نمادین». اما شاید نسلهای جوانتر ندانند چیزی را که ما هواداران قدیمی هرگز فراموش نمیکنیم: تمام شخصیت هنری او زادهی عطشی برای شکستن مرزهای اجتماعی بوده است. آثار او تنها پس از مرگ فرانسیسکو فرانکو در سال ۱۹۷۵ و پایان نزدیک به چهل سال دیکتاتوری در اسپانیا قابل تصور بودند.
