غفران بدخشانی، اعتقاد دارد در نسل دوم شاعران افغانستانی در ایران، یک سرخوردگی، یک سرافکندگی و یک حس تسلیمشدگی پدید آمده و آن سرکشی خراسانی در شعر و رفتارشان دیده نمیشود. اگر به شعرشان نگاه بیندازی، انگار رام شده و تقدیرشان را پذیرفتهاند و نرمخو شدهاند؛ در صورتی که اگر با جوانان همسن و سالشان در بلخ مقایسه شوند، میبینید که شعر آنها سرفرازی دارد و از عصیان در شعر نمیترسند.
