شیخ اجل سعدی شیراز علیه الرحمه در پرهیز از ناسپاسی می فرماید:
هرگز از دور زمان ننالیده بودم و روی از گردش اسمان درهم نکشیده مگر وقتی که پایم برهنه مانده بود و استطاعت پای پوشی نداشتم. به جامع کوفه در آمدم دلتنگ، یکی را دیدم کـه پـای نداشت. سپاس نعمت حق بجای اوردم و بر بی کفشی صبر کردم.
