در الگوی «حکمرانی اسلامی» اصل حاکمیّت و قدرت برتر از آن خداست و او تنها مجوز کارگزاری و اجرای آن را در اختیار صالحان قرار داده است که پذیرش مردمی آن هم بخشی از این مجوز است. وقتی مردم آن را پذیرفتند، این تشکیلات و این حکمرانی مشروعیت بالفعل پیدا میکند. بنابراین الگوی حکمرانی اسلامی دو رکن دارد؛ رکن صلاحیتهای الهی و رکن صلاحیتهای مردمی که اینها با هم «حاکمیّت الهی» را محقق میکنند؛ هر دو رکن الهی هستند.
