گفتمان او بیشتر درباره نو-گشت زمان حال بود تا بازگشت به گذشته. ازاینرو، اندیشههای او بیشتر مد و امروزی بود تا هوادار گذشته. سرشت اندیشه شریعتی امروزی بود. او به اصول شناختشناسی پدیدارشناسانه بسیار تکیه میکرد، بههمین دلیل، پارادایم بازگشت به خویشتن وی، گفتمان اصلی روشنفکران ایرانی شد و برخلاف نظر عدهای، این پارادایم، پارادایم برگشت به گذشته نیست تا بتوان از دل آن سلفیگری را ترجمه کرد، بلکه بازگشت به آینده است.
