فرانسیس فوکویاما در مقاله واشینگتنپست، «واقعگراییِ اهداف» امثال مرشایمر را نقدی تقلیلگرایانه میداند که دولتها را فاقد هویت داخلی فرض میکند. او در مقابل، از «واقعگراییِ ابزارها» دفاع میکند که ضمن پیوند دادن منافع ملی به ارزشهای لیبرال، قدرت نظامی را پشتوانه ضروری دیپلماسی و مهار تمامیتخواهی میداند؛ مشروط بر آنکه قدرتهای بزرگ با خویشتنداری از مداخلهگریهای پرهزینه پرهیز کنند.
You might also like
-
یوسف اباذری: آموزش، حق عمومی است نه کالای قابل خرید/ نظام آموزشی با آینده جامعه کیفیت دموکراسی و عدالت اجتماعی پیوند مستقیم دارد
-
مرزهای باز، تجارت پرهزینه / چه کسی تاوان صف کامیونها را میدهد؟
-
محمد مرندی: هرگاه آمریکا و اسرائیل بخواهند جنایات جدیدی علیه بشریت مرتکب شوند رسانهها و دولتهای غربی با انتشار اطلاعات نادرست زمینه را فراهم میکنند