بعضی صداها، فقط صدا نیستند؛ پناهاند. مثل همان «لالا لالا»هایی که سالها در اتاقهای کوچک خانههای سادهمان پیچیدهاند و روی پلک نوزادان نشستهاند. صداهایی که نه شاعر حرفهای سرودهشان، نه در کتابی رسمی ثبت شدهاند؛ اما آنقدر عمیق و ریشهدارند که «استخوانبندی ادبیات کلاسیک» ما را ساختهاند.
