در سیاست ایران، گاه کنار رفتن یک چهره سیاسی تنها پایان کار فردی او نیست، بلکه نشانهای از تغییر در الگوی سیاستورزی به شمار میآید. علی لاریجانی یکی از نمونههای شاخص چنین دگرگونی است؛ سیاستمداری که نزدیک به سه دهه در سطوح گوناگون قدرت حضور داشت و کوشید نوعی سیاست بر پایه گفتوگو، تعادل و عقلانیت نهادی را نمایندگی کند.
