ایرنا نوشت: «هر چند حال و روز زمین و زمان بد است/ یک قطعه از بهشت در آغوش مشهد است». ناصر شهریاری با سرودن شعری که با این بیت آغاز میشود، شوق زیارت را در قالب چند واژه شرح داده است. سینمای ایران که مجهز به تصویر و کلام است، تا چه اندازه توانسته است عظمت و شکوه این بهشت معنوی را همراه با مناسباتش به تصویر بکشد؟
