میلاد کیایی «کلنل وزیری» را نقطه عطفی در تاریخ موسیقی ایران می داند و می گوید: تا قبل از «کلنل وزیری» موسیقی ملی شفاهی و سینه به سینه انتقال پیدا می کرد ؛ او آوانگاری و نت را اشاعه دادند و از آن به بعد نوازندگی متکی به بداهه نوازی شفاهی و سینه به سینه نبود و جنبه علمی پیدا کرد.
