«توی همین تاریکی» از لحظه ورود به تاریکیاش، تماشاگر را عضوی از یک خانواده و سپس عضوی از یک بدنِ پیوسته میکند؛ عضوی که شکلِ آشنا ندارد؛ اما ضربانش، ریتم و سکوتهایش، ضرباهنگ یک مغز ملتهب را شکل میدهد.
«توی همین تاریکی» از لحظه ورود به تاریکیاش، تماشاگر را عضوی از یک خانواده و سپس عضوی از یک بدنِ پیوسته میکند؛ عضوی که شکلِ آشنا ندارد؛ اما ضربانش، ریتم و سکوتهایش، ضرباهنگ یک مغز ملتهب را شکل میدهد.
