در این نوشتار، به چگونگی تجلی یافتن کهنالگوی «آنیموس» در دو اثر «میخواهم زنده بمانم» و «زخم کاری» میپردازم. شهرام شاهحسینی و امیرحسین مهدویان، در این دو اثر، شخصیتهای زنانی را به تصویر میکشند که بنا به موقعیت اجتماعیشان، آنیموس و قطب مذکر پویا و فعالی دارند.
