تینا چهارسوقیامین نوشت: تنها زمانی که گفتمان رسمی بتواند ارزشها و آیینهای فرهنگی را در قالبهای معاصر، زیباشناختی و رسانهای بازآفرینی کند، نوجوان ایرانی از بریکلاژ تقلیدی به بریکلاژ خلاق خواهد رسید؛ از مصرف نمادها به بازتولید معنا…مسئله اینجاست که گفتمان رسمی فرهنگی در ایران، اغلب در وضعیت «گفتمان انفعالی» قرار دارد: از یکسو در تلاش برای حفظ ارزشها و سنتهاست، و از سوی دیگر در بازخوانی و بازتعریف آن ارزشها در زبان نسل جدید ناتوان است. این ناتوانی، خلأیی معنایی پدید میآورد که گفتمان جهانی به سرعت آن را پر میکند. به بیان دیگر، مسئولان فرهنگی زمانی که از تولید معنا غفلت میکنند، ناخواسته به گسترش بریکلاژ فرهنگی یاری میرسانند.
