احمد زیدآبادی در اعتماد نوشت:زندهیاد سید محمود دعایی مردی بسیار شاد و خوش به نظر میآمد. معمولا طنزهای دست اولی در آستین داشت که با نقل دراماتیک و حرفهای آنها، جماعت را از خنده رودهبر میکرد. از این رو، بسیاری از ناظران بیرونی او را فردی همیشه شاد و خوشحال میدیدند. واقعیت اما این نبود.
