فیض کاشانی در این سروده، با نفی «بندگیِ عادتی»، اخلاص و حضور قلب را جوهر عبادت میخواند. او هشدار میدهد که وسواس، سارقِ وقتِ فضیلت است و تنها راهِ رسیدن به راحتِ ابدی، تقواست.
فیض کاشانی در این سروده، با نفی «بندگیِ عادتی»، اخلاص و حضور قلب را جوهر عبادت میخواند. او هشدار میدهد که وسواس، سارقِ وقتِ فضیلت است و تنها راهِ رسیدن به راحتِ ابدی، تقواست.
